Sizin İçin Bir Kurtarıcı

The prodigal son asking his father for his inheritance

Mutlu bir insan mısınız? Korku ve günahın getirdiği suçluluk duygusu mutluluğunuzu ortadan kaldırabilir. "Nasıl mutlu olabilirim?" diye düşünebilirsiniz.

Size iyi bir haberim var! Size yardım edebilecek biri var. Bu kişi günahlarınızı bağışlayabilir ve size kalıcı mutluluk verebilir. Onun adı İsa'dır. Size O'ndan bahsedeyim.

Babası, Tanrı, dünyayı yaratan kişidir. Dünyadaki her şeyi O yarattı. Sizi ve beni yarattı.

Tanrı bizi seviyor. O dünyadaki herkesi seviyor. Tanrı bizi o kadar çok seviyor ki, biricik Oğlu İsa'yı bu dünyaya gönderdi. İsa bu dünyadayken hastaları iyileştirdi ve üzgün olanları teselli etti. Kör gözleri açtı. İnsanlara birçok şey öğretti.

Tam metin: Sizin İçin Bir Kurtarıcı

İsa, Babası'nın size ve bana olan büyük sevgisini anlamamızı istiyordu. Babası'nın sevgisini açıklayan bir anlatı verdi. Bunu Kutsal Kitap’ta, Luka 15:11-24 ayetlerinde okuyabilirsiniz.

Bir adamın iki oğlu varmış. Her şeyin yolunda gittiğini düşünüyormuş. Bir gün oğullarından biri isyan etmiş ve ona gelip, "Bu evi sevmiyorum, kendi bildiğimi yapmak istiyorum ve gidiyorum. Bana mirastan payımı ver” demiş. Baba çok üzülmüş ama parayı ona verip gitmesine izin vermiş. Oğlunu bir daha görüp göremeyeceğini merak ediyormuş.

Oğul uzaklara gitmiş, parasıyla ve arkadaşlarıyla eğlenmiş. Bencilce yaşayarak parasını dikkatsizce harcamış. Parası aniden bitene ve arkadaşları onu terk edene kadar çok iyi vakit geçirdiğini sanıyormuş. Yapayalnız ve muhtaç bir haldeymiş. Artık ne yapması gerektiğini bilmiyordu.

Bir çiftçiye gitmiş ve çiftçi de onu domuzları beslemeye göndermiş. Ona yeterince yiyecek verilmemiş. O kadar açmış ki domuzların yemeğini bile yemiş. Yaptığı tüm kötü şeyleri ve babasına nasıl kötü davrandığını düşünmeye başlamış. Gittikçe daha da mutsuz olmuş.

The prodigal son feeding the pigs

Bir gün babasının ne kadar sevgi dolu olduğunu ve evdeyken kendisine ne kadar iyi bakıldığını hatırlamış. Babasının hizmetçileri bile bol bol yemek yiyebiliyormuş.

"Ona yaptığım onca şeyden sonra babama geri dönebilir miyim? Beni hâlâ sevecek mi? Ben onun oğlu olmaya layık değilim. Eğer beni yanına alırsa, sadece bir hizmetçi olmaya bile razıyım."

Hemen ayağa kalkmış ve babasının evine doğru yola koyulmuş. Babasının kendisini affedip affetmeyeceğini merak etmiş.

Gittiğinden beri babası oğlunun hasretini çekiyormuş. Sık sık, "Acaba geri dönecek mi?" diye merak ediyormuş. Sonra bir gün uzaktan birinin geldiğini görmüş. Bu oğlu olabilir miydi? Öyle olduğunu görünce, kollarını açarak ona doğru koşmuş.

"Baba," demiş oğul, "sana karşı günah işledim. Senin oğlun olmaya layık değilim."

Ama babası, "Onun için en iyi giysileri getirin ve bir ziyafet hazırlayın. Oğlum kaybolmuştu ama artık bulundu."

The father welcoming the prodigal son home

İşte hepimiz bu oğul gibiyiz; hepimiz Babamız Tanrı'dan uzaklaştık. O'nun bize verdiği fırsatları ve pek çok iyi şeyi boşa harcadık. Bencilce yaşadık ve O'na karşı isyan ettik. Bugün göksel Babamız bizi İsa'ya gelmeye davet ediyor. Uzattığı kollarıyla bizi bekliyor.

İsa, bizim ve tüm dünyanın günahları için canını kurban olarak vererek bize sevgisini gösterdi. Kötü insanların O'nu çarmıha çivilemesine izin verdi, acı çekti ve reddedildi. Tanrı'nın gücüyle ölümden dirildi ve sonsuza dek yaşayacak.

İsa'ya gelin ve O'ndan günahlarınızı bağışlamasını isteyin. Yaptığınız yanlışlar için üzgün olduğunuzu gördüğünde, sizi bağışlayacak ve akıttığı kanıyla tüm günahlarınızı temizleyecektir. Bu müthiş bir deneyim olacak! Yeni bir insan olacaksınız. Yaşam yeni bir anlam kazanacak. İsa suçluluğunuzun ve korkunuzun yerine sevinç ve mutluluğu getirecek. O sizin Kurtarıcınız olacak.

 

Bizimle İletişime Geçin

Broşür Sipariş Edin

Sorunlu Bir Dünyada İç Huzur

Peace

“Huzur! Uluslarımız, evlerimiz ve en önemlisi yüreklerimiz ve zihinlerimiz için huzur nerede?" Bu çaresiz çığlık çağlar boyunca duyulmuştur. Bu sizin de yüreğinizin çığlığı mı?

İnsanlar yorgun ve endişeli. Hiç kuşkusuz yönlendirilmeye, tavsiyeye, güvenceye ve özgüvene ihtiyaç var. İç huzuru istiyoruz ve buna ihtiyacımız var.

İç huzuru- ne büyük bir hazinedir! Peki bu kadar çok çatışma ve umutsuzluğun, kargaşa ve sıkıntının olduğu bir dünyada bu hazine bulunabilir mi?

Tam metin: Sorunlu Bir Dünyada İç Huzur

Büyük arayış devam ediyor! Birçok insan huzuru şan ve şöhrette, zevk ve güçte, eğitim ve bilgide, insan ilişkilerinde ve evlilikte arıyor. Kafalarını bilgiyle, cüzdanlarını zenginlikle doldurmak istiyorlar ama ruhları boş kalıyor. Diğerleri uyuşturucu ya da alkolle hayatın gerçeklerinden kaçmaya çalışıyor ama aradıkları huzur ellerinden kaçıyor. Nihayetinde boş ve yalnızdırlar; hala sorunlu bir dünyada, sorunlu bir zihinle yaşarlar.

Kargaşa İçindeki İnsan

Tanrı insanı yarattı ve onu mükemmel huzur, sevinç ve mutluluğun tadını çıkarabileceği güzel bir bahçeye yerleştirdi. Ancak Adem ve Havva itaatsizlik ettiklerinde, anında suçluluk duygusuna kapıldılar. Daha önce Tanrı'nın varlığını özlemle beklerken, artık utançla kendilerini saklıyorlardı. Bildikleri huzur ve mutluluğun yerini suçluluk ve korku almıştı. İnsanın günahı sorunlu bir dünyanın ve sorunlu bir zihnin başlangıcıydı.

Ruhumuz Tanrı'yı özlemesine rağmen, günahkâr doğamız O'nun yollarına isyan eder. Bu içsel mücadele gerginliğe ve sıkıntıya neden olur. Adem ve Havva gibi, arzularımızda ve hırslarımızda benmerkezci olduğumuzda, endişeli ve kaygılı oluruz. Kendimize ne kadar çok odaklanırsak, o kadar sıkıntılı oluruz. Yaşamın belirsizlikleri ile değişen ve çürüyen dünya güvenliğimizi sarsar ve huzurumuzu bozar.

Farkına varmamış ya da kabul etmemiş olsanız da, huzursuzluğunuzun nedeni günah olabilir. Birçok insan huzur bulmak için dışa dönük ve maddi şeyler arar. Sorunlu zihinleri için sorunlu dünyayı suçlarlar. Ancak kendi yüreklerine bakmayı ihmal ederler.

Barış Prensi İsa Mesih

Yaşamın tüm yönleri, bizi yaratan ve anlayan ile uyumlu hale getirilmedikçe huzur olamaz. Bu da ancak Mesih'e tamamen teslim olmakla mümkündür. O yalnızca dünyanın efendisi değil, aynı zamanda yaşamımızı başından sonuna kadar bilendir. Dünyaya, “karanlıkta ve ölümün gölgesinde yaşayanlara ışık saçmak ve ayaklarımızı esenlik yoluna yöneltmek üzere...” (Luka 1:79) geldiğinde bizi düşünüyordu.

İsa karanlığa karşı ışık, kavgaya karşı barış, kedere karşı sevinç, umutsuzluğa karşı umut ve ölüme karşı yaşam sunar. Yuhanna 14:27’de şöyle der, “Size esenlik bırakıyorum, size kendi esenliğimi veriyorum. Ben size dünyanın verdiği gibi vermiyorum. Yüreğiniz sıkılmasın ve korkmasın.”

Tövbe Etmek İç Huzuru Getirir

Günahın ağır yükünü üzerinizde hissettiğinizde, "günahlarınızın silinmesi için tövbe edin ve Tanrı'ya dönün." (Elçilerin İşleri 3:19). İsa sizi bu en anlamlı ve yaşam değiştiren deneyime davet ediyor. "Ey bütün yorgunlar ve yükü ağır olanlar! Bana gelin, ben size rahat veririm" (Matta 11:28). 1. Yuhanna 1:9 şöyle vaat eder: "Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır." O'nun davetini kabul edecek misiniz?

İsa'ya geldiğinizde bağışlanma ve özgürlük bulacaksınız. Yüreğiniz kızgınlık ve merhametsizlik yerine sevgi ve merhametle dolacak. İsa'nın yüreğinizde egemen olmasıyla, düşmanlarınızı seveceksiniz. Bu, Mesih'in kurtarıcı kanının gücü sayesinde mümkündür.

Kalıcı Huzur

Bir Hristiyan olarak, Tanrı'ya iman etmek ve O'nun şefkatine güvenmek korku ve endişenin panzehri gibidir. Ezelden ebede kadar değişmeyen bir Tanrı'ya güvenmek ne kadar huzur vericidir! O bizi sever ve her zaman bizimle ilgilenmeye devam edecektir. Öyleyse neden kaygılanıyor ve üzülüyorsunuz? 1. Petrus 5:7'de okuduğumuz gibi yapmayı öğrenin: "Bütün kaygılarınızı O'na yükleyin, çünkü O sizi kayırır." Ayrıca şu vaade de sahibiz: "Sana güvendiği için düşüncelerinde sarsılmaz olanı tam bir esenlik içinde korursun." (Yeşaya 26:3).

İsa Mesih yüreğinizdeyken, huzur arayışınız sona erer. O size sadece O'na güvenmekten dolayı gelen bir huzur ve esenlik verecektir. Şairle birlikte şunu söyleyebileceksiniz:

Huzurun olmadığı yerde olan bir huzur bilirim,
Sert rüzgarların estiği yerde bir sakinlik,
Saklı olan bu yere
Efendim ile gidebilirim.

-Ralph Spalding Cushman

Sıkıntılı bir dünyada iç huzuruna sahip olacaksınız! Yüreğinizin kapısını şimdi Mesih'e açın. Bir gün O size cennetin kapısını açacak, orada sonsuza dek mükemmel huzur hüküm sürecektir.

Bizimle İletişime Geçin

Broşür Sipariş Edin

Cehennemde Kırk Sekiz Saat

John W. Reynolds

Şimdiye kadar öğrendiğim en ilginç yeniden canlandırma vakalarından biri Jefferson County'nin azılı at hırsızı George Lennox'a ait olanıydı. İkinci cezasını çekiyordu. Sedgwick ilçesi onu ilk kez benzer bir suçtan -at çalmaktan- hapse göndermişti.

1887 ve 1888 kışları boyunca kömür madenlerinde çalıştı. Çalıştığı yer ona tehlikeli geliyordu. Durumu sorumlu memura bildirmiş, o da bir inceleme yapmış ve ortamın güvenli olduğuna karar vererek Lennox'a işinin başına dönmesini emretmiştir. Mahkum emre itaat etmiş ama işine bir saatten fazla devam etmeden çatı çökmüş ve onu tamamen altına almış. Tam iki saat boyunca bu halde kalmış.

Yemek saatini kaçıran kayıp mahkûm için bir arama başlatılmış ve kendisi bu moloz yığınının altında bulunmuştu. Hayatını kaybetmiş gibiydi. Yukarıya çıkarılmış ve cezaevi doktoru tarafından yapılan muayenede öldüğü tespit edilmiş. Cenazesi hastaneye götürülmüş, burada yıkanarak giydirilmiş ve defnedilmek üzere hazırlanmış. Tabutu yapılmış ve hastaneye getirilmiş. Rahip, defin işlemine hazırlık olarak son acı ayini yapmak üzere gelmişti. Hastane görevlisi tarafından birkaç mahkûma cesedi tahtalardan kaldırıp odanın öbür ucuna taşımaları ve tabuta yerleştirmeleri emredilmiş. Biri başında, diğeri de ayaklarında olmak üzere emre itaat etmişler ama odanın yarısına kadar geldiklerinde cesedin başında olan kişi kazara bir pervaza takılmış, dengesini kaybetmiş ve cesedi düşürmüş. Ölü adamın başı yere çarpmış ve orada bulunan herkesin şaşkınlığı ve hayreti içinde derin bir inilti duyulmuş. Kısa süre sonra gözleri açılmış ve diğer yaşam belirtileri ortaya çıkmış. Hemen bir doktor çağrılmış ve doktor otuz dakika kadar sonra geldiğinde, ölü adam bir bardak su istemiş ve doktor geldiğinde su içmek üzereymiş.

Tabut hemen götürülmüş ve daha sonra başka bir mahkûmun gömülmesi için kullanılmış. Cenaze kıyafetleri de kendisinden alınmış ve yerine hapishane kıyafeti verilmiş. Yapılan muayenede bir bacağının iki yerden kırıldığı ve diğer yerlerinin de yara bere içinde olduğu görülmüş. Altı ay kadar hastanede kalmış ve sonra tekrar çalışmaya başlamış.

Görünürde öldükten kısa bir süre sonra yaşadığı bu tuhaf deneyimi, bir madenci arkadaşından öğrendim. Merakımın da etkisiyle, Lennox'un yaşadıklarını kendi ağzından dinlemek için onunla tanışmayı çok istedim. Bu fırsat birkaç ay boyunca elime geçmedi. Sonunda geldi. Madenden çıkarıldıktan sonra bazı yıllık raporları hazırlamak üzere hapishane ofislerinden birinde görevlendirildim. Bir gün bu adamın hayata dönüşü konusu tartışılırken, ofisin kapısının önünden geçti ve bana yönlendirildi. Çok geçmeden eline bir not tutuşturdum ve çalıştığım yere gelmesini rica ettim. Bunu kabul etti ve böylece onunla iyice tanıştım ve muhteşem hikayesini kendi ağzından dinledim. Genç bir adamdı, muhtemelen otuz yaşını geçmemişti. Azılı bir suçluydu; çok iyi bir eğitim almıştı ve doğuştan çok zekiydi.

Tam metin: Cehennemde Kırk Sekiz Saat

Hikayesinin en muhteşem kısmı öldüğü sırada meydana gelmiş. Stenografi muhabiri olduğum için hikayesini dikte ettim.

Şöyle dedi: “Sabahtan beri içimde korkunç bir şey olacağına dair bir his vardı. Bu hislerimden dolayı tedirgindim, bu nedenle maden ocağı şefim Bay Grason'a gittim, ona hislerimi anlattım ve gelip kömür odamı, yani kömür kazdığım yeri kontrol edip edemeyeceğini sordum. Gelip kapsamlı bir inceleme yaptı ve tehlike olmadığını, sadece 'huysuzluk' yaptığımı düşündüğünü söyleyerek işimin başına dönmemi emretti. İşimin başına döndüm ve yaklaşık bir saattir kazıyordum ki birden hava kararmaya başladı. Sonra sanki büyük bir demir kapı açıldı ve ben de içinden geçtim. O anda aklıma öldüğüm ve başka bir alemde olduğum düşüncesi geldi. Ne kimseyi görebiliyor ne de herhangi bir ses duyabiliyordum. Bilmediğim bir nedenden dolayı kapıdan uzaklaşmaya başladım, epeyce yol kat etmiştim ki geniş bir nehrin kıyısına geldim. Ne karanlık ne de aydınlıktı. Yıldızların aydınlattığı parlak bir gecedeki kadar ışık vardı. Nehrin kıyısında fazla kalmamıştım ki, suda kürek sesleri duydum ve çok geçmeden kayıktaki bir kişi durduğum yere doğru kürek çekmeye başlamıştı.

“Nutkum tutulmuştu. Bir an bana baktı ve sonra benim için geldiğini söyleyerek kayığa binmemi ve kürek çekerek karşı tarafa geçmemi istedi. Ben de itaat ettim. Tek kelime bile konuşmadı. Ona kim olduğunu ve nerede olduğumu sormak istiyordum. Dilim damağıma yapışmış gibiydi. Tek bir kelime bile söyleyemedim. Sonunda karşı kıyıya ulaştık. Kayıktan indim ve kayıkçı gözden kayboldu.

“Böylece yalnız kaldım ve ne yapacağımı bilemedim. Önüme baktığımda karanlık bir vadiden geçen iki yol gördüm. Bunlardan biri geniş bir yoldu ve oldukça kullanılmış gibiydi. Diğeri ise dar bir patikaydı ve başka bir yöne gidiyordu. İçgüdüsel olarak sıkça kullanılmış olan yolu takip ettim. Hava kararmaya başladığında fazla uzaklaşmamıştım. Ara sıra uzaktan bir ışık parlıyordu ve bu şekilde yolculuğumda aydınlandım.

“Derken, tarif etmemin tamamen imkânsız olduğu bir varlık tarafından karşılandım. Size sadece korkunç görünüşü hakkında çok hafif bir izlenim verebilirim. Biraz insana benziyordu ama şimdiye kadar gördüğüm tüm insanlardan çok daha iriydi. En az üç metre boyunda olmalıydı. Sırtında büyük kanatları vardı. Kazdığım kömür kadar siyahtı ve tamamen çıplak bir haldeydi. Elinde bir mızrak vardı, sapı tam beş metre uzunluğunda olmalıydı. Gözleri ateş topları gibi parlıyordu. İnci gibi beyaz dişleri üç santim uzunluğunda gibi görünüyordu. Burnu, eğer burun denebilirse, çok büyük, geniş ve yassıydı. Saçları çok gür, kalın ve uzundu. İri omuzlarından aşağı sarkıyordu. Sesi, anılarımda canlandırabildiğim her şeyden çok, hayvanat bahçesindeki bir aslanın kükremesine benziyordu.

“Onu ilk kez bir ışık parlaması sırasında gördüm. Gördüğümde bir asma yaprağı gibi titredim. Mızrağını sanki bana doğru uçuracakmış gibi kaldırmıştı. Birden durdum. Hâlâ duyar gibi olduğum o korkunç sesiyle, yolculuğumda bana rehberlik etmek için gönderildiğini söyleyerek kendisini takip etmemi istedi. Takip ettim. Başka ne yapabilirdim ki? Biraz gittikten sonra önümüzde büyük bir dağ yükselmeye başladı. Bize dönük olan kısmı dik görünüyordu, sanki bir dağ ikiye bölünmüş ve bir parçası alınmış gibiydi. Bu dik duvarın üzerinde belirgin bir şekilde şu sözleri görebiliyordum: 'Burası Cehennem'. Rehberim bu dik duvara yaklaştı ve mızrağının sapıyla üç kez yüksek sesle vurdu. Büyük ve devasa bir kapı geriye doğru açıldı ve içeri girdik. Daha sonra bu dağın içinden geçen bir geçit gibi görünen bir yerden geçirildim.

“Bir süre Mısır karanlığında yolculuk ettik. Rehberimin ağır ayak seslerini duyabiliyordum ve böylece onu takip edebiliyordum. Yol boyunca ölmek üzere olan birinin derin iniltilerini duyuyordum. İlerledikçe bu iniltiler arttı ve su, su, su diye haykırışları belirgin bir şekilde duyabiliyordum. Artık başka bir kapıya gelmiştim ve oradan geçerken, uzaktan milyonlarca su, su diye bağıran ses duyuyordum. Az sonra rehberimin kapıyı çalmasıyla bir başka büyük kapı açıldı ve dağı aştığımızı, artık önümde geniş bir düzlük uzandığını gördüm.

“Bu yerde rehberim diğer kayıp ruhları aynı hedefe yönlendirmek için beni bıraktı. Bir süre bu açık ovada kaldım, o sırada ilkine biraz benzeyen bir varlık yanıma geldi ama mızrak yerine kocaman bir kılıcı vardı. Bana gelecekteki felaketimi söylemeye gelmişti. Ruhumu dehşete düşüren bir sesle konuştu. 'Sen cehennemdesin,' dedi, 'senin için bütün umutlar tükendi. Buraya gelirken dağdan geçerken, kavrulmuş dillerini soğutmak için su isteyen kayıpların iniltilerini ve çığlıklarını duydun. Bu geçit boyunca ateş gölüne açılan bir kapı vardır. Bu yakında senin sonun olacak. Bir daha çıkmamak üzere bu azap yerine götürülmeden önce -çünkü oraya girenler için umut yoktur- bu açık ovada kalmana izin verilecek, burada tüm kayıplara çekecekleri acılar yerine nelerden zevk alabileceklerini görme fırsatı verilmiştir.’

“Bunları söyledikten sonra yalnız kaldım. Yaşadığım dehşet verici korkunun sonucu muydu bilmiyorum ama artık sersemlemiştim. Donuk bir halsizlik bedenimi tamamen ele geçirmişti. Gücüm benden ayrılmıştı. Uzuvlarım bedenimi daha fazla taşımayı reddediyordu. Yenilmiş ve çaresiz bir kütle olarak yere çöktüm. Uyuşukluk artık beni kontrol altına almıştı. Yarı uyanık, yarı uykulu halde rüya görüyor gibiydim. Çok yukarıda ve uzakta, İncil'de okuduğumuz Güzel Şehir'i gördüm. Yeşim taşından duvarları ne kadar da güzeldi. Uzakta uzayıp giden, güzel çiçeklerle kaplı geniş düzlükleri, yaşam ırmağını ve camdan denizi gördüm. Çok sayıda melek şehrin kapılarından girip çıkıyor ve çok güzel ezgiler söylüyorlardı. Onların arasında, birkaç yıl önce benim kötülüğüm yüzünden yüreği kırık halde ölmüş olan sevgili annemi gördüm. Bana doğru baktı. Beni yanına çağırıyor gibiydi ama kıpırdayamadım. Üzerimde beni tutan büyük bir ağırlık var gibiydi. Hafif bir esinti o güzel çiçeklerin kokusunu bana doğru sürüklüyordu ve her zamankinden daha açık bir şekilde melek seslerinin tatlı melodisini duyabiliyordum. ‘Keşke onların arasında olsaydım’ dedim.

“Bu mutluluk kadehinden içerken aniden dudaklarımdan aşağı döküldü. Uykularımdan uyandırıldım. Karanlık evimin bir sakini beni mutlu rüyalar aleminden geri getirdi ve artık gelecekteki kaderimi belirleme zamanının geldiğini söyledi. Onu takip etmemi istedi.  Adımlarımı takip ederek tekrar karanlık geçide girdim ve bir süre rehberimi takip ettim, geçidin yan tarafında açılan bir kapıya geldik, bu kapıdan ilerleyerek sonunda kendimizi başka bir kapıdan geçerken bulduk ve ateş gölünü gördüm.

“Hemen önümde, göz alabildiğine uzanan tam anlamıyla ateş ve kükürt gölünü görebiliyordum. Devasa ateş dalgaları birbiri üzerinde yuvarlanıyor ve büyük alev dalgaları birbirlerine çarparak şiddetli bir fırtına sırasında denizin dalgaları gibi havaya yükseliyordu. Dalgaların tepesinde insanların yükseldiğini görebiliyordum, kısa süre sonra tekrar bu korkunç ateş gölünün en derinlerine sürükleniyorlardı. Bu korkunç dalgaların tepesinde bir süre sürüklendiklerinde, adil olan Tanrı'ya karşı yaptıkları beddualar dehşet verici, su için attıkları acınası çığlıklar ise yürek parçalayıcıydı. Bu uçsuz bucaksız ateş gölü, kayıp ruhların feryatlarıyla sürekli olarak yankılanıyordu.

“Biraz sonra gözlerimi birkaç dakika önce girdiğim kapıya çevirdim ve şu korkunç sözleri okudum: "Bu senin sonun; sonsuzluk asla bitmez.” Kısa bir süre sonra toprağın ayaklarımın altından kaydığını hissetmeye başladım ve kendimi ateş gölüne doğru batarken buldum. Bu noktada tarif edilemez bir susuzluk beni ele geçirmişti. Ardından su için seslendim ve hastane hapishanesinde gözlerim açıldı.

“Bu deneyimimi daha önce hiç anlatmadım çünkü hapishane yetkililerinin dikkatini çeker, deli olduğumu düşünür ve beni tımarhaneye kapatırlar diye korktum. Tüm bunları atlattıktan sonra yaşadığıma, bir Cennet ve bir Cehennem olduğuna, hem de İncil'de anlatılan türden bir Cehennem olduğuna adım gibi eminim. Kesin olan bir şey var ki, o yere bir daha asla gitmeyeceğim.

“Hastanede gözlerimi açar açmaz hayatta olduğumu ve bir kez daha yeryüzünde olduğumu anladım ve hemen yüreğimi Tanrı'ya teslim ettim ve bir Hristiyan olarak yaşayıp ölmeye karar verdim. Cehennemin korkunç manzaraları hafızamdan asla silinemeyecek olsa da, gördüğüm cennetin güzel şeyleri de aynı şekilde silinmeyecek. Bir süre sonra sevgili ihtiyar annemle buluşacağım. O güzel nehrin kıyısında oturmama izin verilmesi, meleklerle birlikte ovalarda, vadilerde ve güzelliği bir ölümlünün hayal edebileceğinin çok ötesinde olan güzel kokulu çiçeklerle kaplı tepelerde dolaşmak; kurtulmuş olanların ezgilerini dinlemek - tüm bunlar, hapishaneye gelmeden önce zevk aldığım birçok tensel zevkten vazgeçmek zorunda kalsam bile, burada, dünyada bir Hristiyan olarak yaşamamı fazlasıyla telafi edecektir. Suç ortaklarımı terk ettim ve bir kez daha özgür bir adam olduğumda iyi insanlarla birlikte olacağım.”

Bu anlatıyı, Lennox'tan aldığımız şekliyle okuyucuya aktarıyoruz. Tanrı bu deneyimi birçok kayıp ruhun uyanışı için bereketli kılsın.

İnsanlar gerçek anlamda yanan bir cehennemin varlığından nasıl şüphe edebilir? Elimizde Kutsal Kitap, Tanrı Sözü ve Bay Lennox'unki gibi gerçek bir cehennemi öğreten vahiyler var. Beyler ve bayanlar, yeter! Gerçeklerle yüzleşin! Hayatınız kayıtlara geçiyor. Tanrı sizi kurtarmak istiyor ve günahkâr olduğunuzu kabul ettiğinizde sizi bağışlayacak. Kurtuluşa giden tek yol, İsa Mesih'in kanını günahlarınız için kurban olarak kabul ederek günahtan arınmaktır. Tanrı'dan gelen bu bağışlanmayı kabul ettiğinizde, O size esenlik verecek ve yüreğinizi dinlendirecektir. Bu yaşamda ve çok daha fazlasında özgür olabilirsiniz; sadece kırk sekiz saat değil, cehennemde sonsuzluk gerçeği yerine cennetin mutluluğunu yaşamak için özgür olabilirsiniz.

Zengin Adam ve Lazar

(Luka 16:19-31)

“Zengin bir adam vardı. Mor, ince keten giysiler giyer, bolluk içinde her gün eğlenirdi. Her tarafı yara içinde olan Lazar adında yoksul bir adam bu zenginin kapısının önüne bırakılırdı; zenginin sofrasından düşen kırıntılarla karnını doyurmaya can atardı. Bir yandan da köpekler gelip onun yaralarını yalardı. “Bir gün yoksul adam öldü, melekler onu alıp İbrahim'in yanına götürdüler. Sonra zengin adam da öldü ve gömüldü.

“Ölüler diyarında ıstırap çeken zengin adam başını kaldırıp uzakta İbrahim'i ve onun yanında Lazar'ı gördü. ‘Ey babamız İbrahim, acı bana!’ diye seslendi. ‘Lazar'ı gönder de parmağının ucunu suya batırıp dilimi serinletsin. Bu alevlerin içinde azap çekiyorum. “İbrahim, ‘Oğlum’ dedi, ‘Yaşamın boyunca senin iyilik payını, Lazar'ın da kötülük payını aldığını unutma. Şimdiyse o burada teselli ediliyor, sen de azap çekiyorsun. Üstelik, aramıza öyle bir uçurum kondu ki, ne buradan size gelmek isteyenler gelebilir, ne de oradan kimse bize gelebilir.’.

““Zengin adam şöyle dedi: ‘Öyleyse baba, sana rica ederim, Lazar'ı babamın evine gönder. Çünkü beş kardeşim var. Lazar onları uyarsın ki, onlar da bu ıstırap yerine düşmesinler.’ “İbrahim, ‘Onlarda Musa'nın ve peygamberlerin sözleri var, onları dinlesinler’ dedi. “Zengin adam, ‘Hayır, İbrahim baba, dinlemezler!’ dedi. ‘Ancak ölüler arasından biri onlara giderse, tövbe ederler.’ “İbrahim ona, ‘Eğer Musa ile peygamberleri dinlemezlerse, ölüler arasından biri dirilse bile ikna olmazlar’ dedi.”

Ek Ayetler: Vahiy 21:7-8; Vahiy 20:10, 12, 13; 2. Petrus 3:10-12.

Bizimle İletişime Geçin

Broşür Sipariş Edin